اندوه چرکین من

بعد از سالها شعری نوشتهام

درباره عفونت و توئیتر و خشم

در آن شعر مدام خودم را

زیر سؤال بردهام

و تا دلتان بخواهد

خودزنی کردهام

گفتهام چطور حماقت از سروکلهام میبارد

و درد دلهای تو در صدوچهل کاراکتر جا نمیشود

با این همه گاهی زن احمقت را یاد میکنی

که نه موهایش سرخ است و نه عقلش بهسامان

اما ضریب دلسوزی آدمها

به اندازه تاثیر سیپروفلوکساسین بالا نیست

که تمام چرکها را یکجا خشک میکند

بعد از هر توئیت کوتاه، دیوار ما بلندتر

و عمق چاه تنهایی عمیقتر

و فعل در انتهای جملهها هرز میرود

من نه همدم بودهام نه دوست

تنها اسمی هستم کمرنگ

بر شناسنامهای که

سالی یکبار هم نگاهش نمیکنی.

۱۳۹۶/۰۴/۲۳ | میس راوی